Jest pewna dziedzina, w której podążam ku rekordowi. W zawodach startuję na szczęście raz w roku, choć plany snuję po wiosennym przebudzeniu. Pustki na półkach w piwnicy stawiają do pionu, wzbudzają wyrzuty i sugerują zwiększenie obrotów. Składam obietnicę sama sobie i dreptam utartymi ścieżkami. Gdy pora jest odpowiednia, zgrana soczyście z rytmem natury, wybieram pewien z sierpniowych weekendów, najlepiej ten, co szykuje się do pożegnania z wakacjami i opracowuję strategię. Doświadczenie sugeruje zwiększenie normy, te mityczne perelowskie 300 procent w tej sytuacji wydaje się brzmieć całkiem sensownie. Perspektywa przede mną rysuje się w czerwieni. Pozwalam umorusać nią sobie ręce. Kąpię się w niewinnie kapiącym soku, który wcieram w skórę zachłannie. Oferuje mi naturalną witaminę C, której zmęczone słońcem ciało pożąda łapczywie.

Najpierw jednak muszę sięgnąć po nie. Najlepiej dość wcześnie, nim dzień na dobre rozkręci się ze swoim tupotem. Rano  na polu jest spokój, rysujący się na pogodowych mapach upał wciąż do wytrzymania. Pomidory zwisają gęsto, posiane premierowo jakieś pół wieku temu na zlecenie największej w rejonie przetwórni. Odmiana trzyma się jędrnie, co roku swym niepowtarzalnym smakiem wystawiając najlepsze świadectwo jakości. Staram się nie ingerować zanadto w potencjał. Układam kolejne pomidory w skrzynce, potem spłukuję z nich kurz pola i po kąpieli we wrzątku ściągam skórkę. Nie pozbywam się jej jednak bezmyślnie, jeszcze mi się przyda, o czym opowiem w kolejnym tekście. Teraz skupiam się na krojeniu pomidorów w kostkę. Mam do przerobienia ponad 40 kilogramów i obawę, że może to wciąż za mało

Pomidory układam w słoiku, dorzucam im szczyptę soli, jak mam to i czosnku albo świeżej bazylii. Bez nich też dają radę. Ciasno wetknięte tarmoszą się rubasznie i tulą do siebie. Ja grzeję je jeszcze przez kwadrans ciepłem piekarnika, a po pasteryzacji i wystudzeniu odkładam na półkę. Czekają te moje zapasy na szturm zimy i potrzebę klasycznej pomidorówki. Nadają się też wybornie do sosu, tarty i nadzienia pszennych porannych bułeczek. Są ze mną przez kilka chłodnych miesięcy, gdy cierpię na warzywne niedostatki, a pomidorem, co trafi się w grudniu w sklepie pogardzam odważnie. To jawne oszustwo, woda i kolor, podróbka, którą należy ominąć.

Sens tkwi w sezonowości i prostocie. Uczę się tego za każdym razem, gdy zaglądam do Water&Wine. Restauracji innej niż wszystkie. Miejsca, gdzie grupa kulinarnych szaleńców podejmuje ryzyko wydobycia z hodowanych przez siebie warzyw i owoców nieoczywistych skojarzeń. W Drzewacach drużyna Marka Flisinskiego ma podpisany pakt ze smakowym diabłem i zmysł niebywały. Talerze wypełnione porą roku zawsze ofiarują szczyptę brawury wymieszaną z szaleństwem. Ta kombinacja przynosi zaskakujące rezultaty i skłania do zdecydowanie większego  ryzyka w domowej kuchni.

Inspiruję się więc na miarę swoich możliwości i kilka z tych sierpniowych pomidorów zatrzymuję dla siebie, na niedzielny chłodnik. Dla dodania mu wyrazu dorzucam kubek malin, które zdążyły puścić sok i chwila moment będzie po wszystkim. Ratuję je więc przed zmarnowaniem ucierając ze słodyczą malinowych pomidorów, łyżką miodu, który dostałam w Water&Wine  i sokiem z mięty. Na finał kropla gęstego mleka kokosowego. I moje zdziwienie, że takie kompletnie cudowne zaskoczenie sama sobie podarowałam. Zachęcam i Was do powtórzenia mojego przepisu.

I pamiętajcie, skórkę zostawcie, bo przyda się w kolejnym przepisie!

 

Składniki:

Na 4 porcje

kilogram malinowych pomidorów

szklanka malin

cebula szalotka

łyżka miodu

2 łyżki soku z mięty

sok i skórka z limonki

4 łyżki gęstego mleka kokosowego

4 łyżki oliwy

litr wody

Pomidory umyć, sparzyć wrzątkiem i obrać ze skórki. Skórki odłożyć. Pomidory pokroić w kostkę. Maliny opłukać – kilka można zostawić do dekoracji. Cebulę posiekać. W garnku z grubym dnem rozgrzać oliwę. Dodać posiekaną szalotkę. Gdy się zarumieni wrzucić pomidory i maliny. Dusić przez 2-3 minuty, a potem dodać wodę i gotować przez 10 minut. Wlać sok mięty, skórę otartą ze sparzonej limonki, sok z niej i gotować jeszcze przez 5 minut. Doprawić solą i pieprzem, a potem zmiksować gorącą zupę na gładki krem. Dodać miód i wymieszać. A potem, po wystygnięciu jeszcze schłodzić w lodówce przez co najmniej 3 godziny. Przelać porcje na talerze i udekorować łyżką mleka kokosowego i miętą lub bazylią.



Przepisy
Author: Sylwia

Get Connected

    3 komentarze

  1. CookUp says:

    Ten tekst jest tak pyszny, jak krem z pomidorów z malinami, miodem i miętą. Nie mamy pojęcia czy wolimy Twoje przepisy i kuchenne inspiracje czy to, w jaki sposób o nich opowiadasz, ale wracamy do Ciebie i z całą pewnością będziemy wracać! :)

Pozostaw odpowiedź Hania Anuluj pisanie odpowiedzi